[SF] Pain"
posted on 02 Nov 2011 12:30 by sankhungFic : [SF] Pain"
Couple : Junhyung X Hyunseung
Rate : NC-18 +SM เบาๆ
Talk : เรื่องนี้เรทน้าาาา บอกไว้แล้วววววววววว
=================================================
"อา เร็วสิจุนฮยอง " เสียงครางใสหวานของเรือนร่างผู้หญิงดังออกมาจากห้องสี่เหลี่ยมนั่นกึกก้องไปทั่ว หากไม่มีผู้ใดเปิดแง้มประตูหรือเอาหูแนบฟังคงไม่ได้ยินหรอก
แต่ประตูไม่ได้ปิดสนิท...
เสียงครางและภาพที่บาดตายิ่งนักเข้ามาในโสตประสาทโดยที่สมองกำลังประมวลผลว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน... หึ ทำไมจะไม่รู้ละ รู้ตั้งแต่ได้ยินเสียงครางแล้ว ... แต่สองขาก็ยังไม่หยุดก้าวไปไหน เหมือนมันต้องการให้ดู ให้ซ้ำให้จำขึ้นใจว่าเขาและเรามีสถานะแบบนี้มันใช่หรือไม่ หึ ฉันเข้าใจในความเจ้าชู้ของนายนะจุนฮยอง เราเคยคุยกันแต่นายก็ยื้อมันไว้ นายรู้ไหมว่าฉันก็เจ็บเป็นนะ...
นายต้องเจ็บบ้าง.....ยงจุนฮยอง
"กลับมาแล้วครับบบบบบบบบบ"
เสียงทุ้มของร่างสูงดังขึ้นมาหลังเสยงเปิดประตู สองเท้าที่วิ่งโเข้ามาหาร่างบางอย่างรวดเร็วก่อนจะสวมกอดให้อย่างอบอุ่น ใบหน้าคมซุกที่คอขาวเพื่อสูดดมลิ่มหออันน่าหลงใหลโดยไม่รีรอ
" ฮยอนซึงอา ทำอะไรอยู่หรอครับ "
ใบหน้าคมถามทั้งๆที่ยังซุกคอขาวนั่นอยู่ ร่างบางหัวเราะขึ้นจมูกเล็กน้อย ร่างสูงไม่ค่อยสนใจอะไรเนื่องจากผิวขาวที่มีกลิ่นหอมอันแสนอบอวลอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ลิ้นน้อยๆของร่างสูงอดไม่ได้ที่จะออกมาเล่นนอกปากหน้าจรดลงสู่ผิวอันขาวเนียนที่อยู่ตรงหน้า สองมือแกร่งยังคงโอบเอวบางไว้ไม่มีปล่อย ร่างบางพลิกตัวกลับหันมามองร่างสูงและใช้มือทั้งสองข้างนั้นยกขึ้นวางบนไหล่อย่างจงใจ
ใบหน้าสวยที่ชวนให้น่ามองอย่างลุ่มหลงสำหรับร่างสูง สวยจนอยากให้รู้ว่ามีเจ้าของยิ่งนัก ไหนจะดวงตาหวน แก้มแสนนุ่ม ริมฝีปากอันแสนเย้ายวนอมชมพูนั่นอีกละ อดไม่ได้ที่จะประทับจูบเบาๆลงบนริมฝีปากนั่นจริงๆ
"จุนฮยองอา ทำไมวันนี้นายกลับมาช้าจัง..."
ถามทั้งๆที่รู้คำตอบ ก็ก่อนหน้านี้เขาไปบ้านจุนฮยองเนื่องจากเป็นห่วงที่กลับมาหาช้า นึกว่าร่างสูงจะเป็นอะไรไปแล้วเสียอีก ที่ไหนได้.... ภาพเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนั่นยังคงค้างคาอยู่ในหัว ใครจะไปลืมได้ละ... แล้วตอนนี้มาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตีหน้าเก่งจริงๆนะ ...
"อะ....อ่อ วันนี้งานเยอะนะ ^^'' " คำตอบหลุดออกมาจากปากร่างสูง แต่แน่นอนมันไม่ค่อยพอใจกับร่างบางเท่าไหร่ ทำไมไม่พูดออกมาละ ความจริงที่ว่านะ...
ว่าพึ่งไปกกอยู่กับผู้หญิงมา....
" อ้อ...หรอ " ตอบได้แค่นั้น ไม่รู้จะพูดทำไมให้เปลืองเวลาเปล่าๆนะ...
และแล้วร่างกายของจุนฮยองก็เริ่มทำงาน มือหน้าที่โอบกอดร่างบางอยู่ล้วงเข้าไปภายในเสื้อที่มีเนื้อเนียนขาวอย่างจงใจก่อนที่ใบหน้าคมจะซุกเข้ามายังซอกคอขาวนั่น ริมฝีปากขบเม้นโลมเลียจนเกิดรอย ก่อนจะเลื่อนย้ายมาทำอีกจุดหนึ่งและหลายจุด
เอวบางๆอยู่ในอ้อมกอดของร่างแกร่ง ริมฝีปากหนาละขึ้นมาจากซอกคอขาวก่อนจะตรงมายังริมฝีปากอวบอิ่มนั้นอย่างไม่รีรอ ริมฝีปากหนาดูดเม้นริมฝีปากบางทั้งบนและล่างซ้ำไปซ้ำมาก่อนจะลุกร้ำเข้าไปในโพรปากอย่างช่วยไม่ได้ มือของร่างบางยกขึ้นลูบไล้สอดแทรกผมของร่างสูงอย่างอารมณ์พาไปก่อนที่ร่างสูงจะนำพาเดินไปยังที่ห้องนอนเตียงนอนนั้น...
ทั้งคู่ที่กำลังจูบกันเพื่อแลกเปลี่ยนรสชาติของจูบกันอย่างพัลวัน มือหน้าเลิกเสื้อก่อนจะลูบไล้ผิวอันแสนขาวเนียนของร่างบาง ไม่นานเสื้อตัวบางก็หลุดลอยหายไปจากตัวด้วยฝีมือของร่างสูง ร่างบางก็ใช้โอกาสถอดเสื้อร่างสูงอย่างรวดเร็วเช่นกัน ร่างสูงยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะพลักตัวร่างบางเพื่อให้นอนลงกับเตียงที่แสนนุ่ม
พรึบ
ไม่เป็นตามคาด ร่างบางไม่ยอมนอนบนเตียงนั้นแต่กลับฝ่ายร่างสูงให้ล้มตัวนอนลงไปแทน ใบหน้าและดวงตาอันหวานฉ่ำ ท่าทางอันนุ่มนิ่มหายไปเปลี่ยนไปเป็นท่าทางอันเย้ายวน ยั่วยวนทันที ดวงตาหรี่ลงอย่างเกรี้ยวกราด ริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ายวน ท่าทางที่กำลังคลานขึ้นมาโดยเน้นส่วนไลน์อย่างยั่ว ทำเอาร่างสูงต้องแปลกตาไปอย่างมึนงง
ฮยอนซึงแปลกไป?
ปกติเป็นร่างบางที่จะถูกเขากระทำตลอด แต่แบบนี้เหมือนกับฮยอนซึงคิดอะไรอยู่รึเปล่า? ท่าทางที่แปลกตาไปแบบนั้น แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกนะผู้หญิงทั้งหลายที่ผ่านมาต้องถูกเขาเขี่ยกระเด็นออกไปจากสมองเพราตอนนี้ในสมองเขามีแต่ร่างบางคนเดียวแล้ว..
ใช่... ยงจุนฮยองคนนี้เจ้าชู้ ยงจุนฮยองคนนี้เที่ยวเล่นเสเพล แต่ทั้งหมดมาก็เหมือนฆ่าเวลา ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาส่วนใหญ่เป็นฝ่ายยั่วเขาทั้งนั้น เขาก็แค่สนองความต้องการของพวกเธอแค่นั้นเอง... แต่เอาจริงๆตอนนี้ในหัวใจเขามีแค่ฮยอนซึง...เท่านั้น
"ฮ...ฮยอนซึง " ถึงต้องกลับร้องเรียกร่างบางทั้งทีเมื่อมือทั้งสองข้างของเขาถูกจับเอาไปไว้เหนือหัวพร้อมกับเหล็กเย็นๆที่คล้องมือทั้งสองไว้
กุญแจมือ ....?
" รอตรงนี้แป๊ปนึงนะ.. " รอยยิ้มที่ส่งมาให้ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนหวานนุ่มนิ่ม กลับเป็นรอยยิ้มที่เชิญชวนเสน่ห์ที่มีออกมาแทน ...
ร่างบางหายออกไปจากห้องซักพัก ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำไมมือของเขาต้องถูกกุญแจมือล็อคอยู่แบบนี้ด้วย? แต่นั่นไม่เท่ากับคำถามที่ว่า ทำไมฮยอนซึงถึงเปลี่ยนลุคได้แบบนี้? ต้องการความแปลกใหม่หรอ? ฮยอนซึงนี่นะ เป็นอะไรไป? .......
ระหว่างที่กำลังคิดคำถามในหัว ร่างบางก็เดินย่างกรายเข้ามาทำให้ร่างสูงต้องตกใจเป็นอย่างมาก!
ชุดที่รัดรูปสีดำนั่น แขนยาวประมาณศอกอีกทั้งยังเป็นเดรสสั้นอยู่ประหน้าขา ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก หุ่นงามที่มีเอสไลน์หน่อยๆ ผิวสีขาวที่ตัดกับชุดเดรสสั้นสีดำ มันทำให้เขาแทบคลั่ง หลังจากที่มองรูปร่างอันสวยงามอยู่นานก็ต้องไปสะดุดกับบสิ่งของที่อยู่ในมือของร่างบางนั่น
แส้?
ฮยอนซึงมองมายังสายตาของจุนฮยองที่จับจ้องอยู่ที่ของในมือ ก่อนจะเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย คลานเข้ามายังตัวของร่างสูงที่มือยังถูกครอบครองด้วยกุญแจมือเช่นเคย ใบหน้าสวยเลื่อนเข้ามาจนจมูกจะแทบชนกัน
" ฮ..ฮยอนซึง "
" ทำไมหรอ เจอฉันลุคใหม่ถึงกับอึ้งไปเลยหรอ? " ร่างบางพูดอย่างยิ้มๆก่อนลุกออกไป ปล่อยให้จุนฮยอง
นอนอึ้งๆอยู่เช่นนั้น
" ท....ทำไม "
" ฉันก็แค่อยากเปลี่ยนอะไรมั่งเผื่อนาย.......จะได้ไม่มีใครคนอื่นไง " ร่างบางพูดขึ้นมาอย่างลอยๆ แต่คำพูดมันเขาร่างสูงอย่างเต็มๆ ก็ก่อนหน้าที่เขาจะมาที่นี่ เขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นก่อนนะสิ แต่นั่นเขาไม่ได้ตั้งใจ! ผู้หญิงคนนั้นต้อนเขามา และลงเอยที่บ้านของเขา มารู้ตัวอีกทีก็เกินเลยเลยเถิดไปไกลแล้ว...
ร่างบางเมื่อเห็นว่าร่างสูงทำหน้ากระอักกระอ่วมก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ มันโดนใช่ไหมละจุนฮยอง
ก็ฉันพึ่งเห็นมันมาเมื่อกี้นี่เอง...
" คือมัน... "
" ไม่ต้องแก้ตัวหรอกจุนฮยอง "
" ... "
" ฉันแค่อยากลองทำให้นายมาเจ็บ...มาทรมานแบบฉันมั่งแค่นั้นเอง " พูดพร้อมยิ้มอยู่ตรงหน้าจุนฮยองก่อนจะใช้มือลูบไล้ไปตามลำตัวของร่างสูง ลิ้นเล็กๆของตัวเองทำหน้าที่โลมเลียไปตามร่างกายของร่างสูงอย่างที่เขาเคยทำกับร่างบาง ก่อนจะที่จะมาหยุดที่ริมฝีปาก
" ฉันนะ ... รักนายนะจุนฮยอง "
คำพูดของร่างบางพูดขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะกดจูบลงไปยังริมฝีปากของร่างที่อยู่ภายใต้ของตน ลิ้นเล็กๆค่อยๆทำงานเล่นไปทั่วโพรงปากของร่างสูงโดยที่มีเสียงครางในลำคอเป็นระยะๆ ลิ้นเล็กๆนั้นปลุกเร้าอารมณ์ได้อย่างดีจนร่างสูงตกใจว่าร่างบางเรียนรู้ได้ยอะขนาดนั้นเลยหรอ
จูบที่แสนเร่าร้อนของร่างบางหนักหน่วงมาเรื่อยๆก่อนจะผละออก ร่างบางใช้มือเล็กๆของตัวเองไปเล่นกับเบื้องล่างของร่างสูงอย่างซุกซนก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมออก ใบหน้ายังจ้องมองมาที่จุนฮยองอย่างเย้ายวน ก่อนที่กางเกงนอกตัวหนาจะถูกปลดออกไป ร่างบางที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเมื่อขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวร่างสูงแบบนี้ทำให้เดรสตัวสั้นร่นขึ้น จนกลายเป็นคล้ายๆแค่เสื้อไปโดยปริยาย
ร่างบางเลื่อนริมฝีปากมายังแก่นกายร้อนที่ตื่นขึ้นมาเล็กน้อยจากแรงจูบ กางเกงชั้นในถูกปลดไปอย่างรวดเร็วจากมือร่างบางก่อนที่ริมฝีปากจะอมแท่งร้อนเข้าไปอย่างรวดเร็วจนร่างสูงครางออกมา ลิ้นและริมฝีปากที่โลมเลียอย่างนึกสนุกนั้นทำให้แก่นกายค่อยๆขยายจนเต็มปาก จากนั้นร่างบางก็ผละออกมาแบบนั้น ปล่อยให้ร่างสูงนอนค้างอย่างเหนื่อยหอบ
"ฮ....ฮยอนซึง " เสียงพูดปนหอบดังขึ้นแต่ฮยอนซึงก็ไม่สนใจ ร่างบางผละขึ้นมาก่อนจะถอดชุดเดรสสั้นสีดำอันสวยงามทิ้งไป ตอนนี้เหลือแต่เรือนร่างขาวเนียนแสนสวย ถ้าจุนฮยองไม่ถูกล็อคอยู่นะ เค้าคงไม่ปล่อยให้ร่างบางมายั่วแบบนี้หรอก
ฮยอนซึงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหยิบสิ่งของที่จุนฮยองเห็นมาตอนแรก......... แส้!!! ร่างบางหัวเราะขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตวัดแส้กลางอากาศจนได้ยินเสียงดังเพี้ยะ! จุนฮยองมองร่างบางที่มีทีท่านั้นเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากค้างอย่างตกใจ
" ลองมาลองอะไรที่มันเร้าใจหน่อยไหม? "
แสยะยิ้มก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ร่างสูง จุนฮยองตอนนี้ไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย เขายังอึ้งกับท่าทางของฮยอนซึงในตอนนี้อย่างเหลือเชื่อ
เพี้ยะ!
เสียงแซ่ถูกตีลงไปบนลำตัวของร่างสูงอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ต้องส่งเสียงซี้ดเล็ดรอดออกมาจากฟันอย่างถึงขีดสุดเพื่อคลายความแสบ เมื่อฮยอนซึงตีไปครั้งแรก แน่นอนว่ามันต้องมีครั้งที่สองครั้งที่สาม สี่ และ ห้า ตามมา จุนฮยองที่ตอนนี้ส่งเสียงบรรเทาความเจ็บแสบไม่หยุด และมีรอยทั่วไปหมดตามลำตัว
" อ่า... ฮะ...ฮยอนซึง ส....แสบ อ่าส์! " เสียงครั้งสุดท้ายตามมาเมื่อฮยอนซึงสาดแส้เข้าดังเพี้ยะอีกครั้ง ร่างบางปล่อยแส้ลงพื้นทำให้จุนฮยองต้องถอนหายใจยาวๆเพื่อระบายความแสบความโล่งใจออกมา
" เจ็บ หรอจุนฮยอง ? " ถามร่างสูงก่อนที่ร่างสูงจะพยักหน้าช้าๆ ฮยอนซึงทำหน้าตาคล้ายจะสงสารก่อนจะใช้ริมฝีปากบางไล่จูบรอยที่เป็นเส้นๆแดงๆตามตัวของร่างสูงจากฝีมือของตัวเอง ก่อนจะใช้มือลูบอย่างเบาๆ.....ในครั้งแรก หลังจากนั้นฮยอนซึงค่อยๆกดน้ำหนักมือลงยังรอยเส้นตามลำตัวจุนฮยองจนร่างสูงรู้สึกเจ็บแสบ
" พ...พอแล้ว " พูดออกมาอยากยากลำบาก ฮยอนซึงมองหน้าจุนฮยองเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนปากเข้าไปประกบจูบจุนฮยอง ลิ้นเล็กยังทำงานได้ดีเช่นเคย ก่อนที่ลิ้นนั้นจะเลียลงมาต่ำ....ต่ำลงเรื่อยๆ จนถึงแก่นกายที่กำลังขยาย
ฮยอนซึงจูบแก่นกายนั้นเบาๆก่อนจะนั่งคร่อมจุนฮยอง โดยจงใจให้ช่องรักของตนโดนกับแก่นกายที่กำลังขยายตัวของร่างสูงที่อยู่ข้างล่าง ฮยอนซึงใช้มือของตัวเองจับที่ลำตัวของจุนฮยองก่อนจะเป็นฝ่ายนำพาขยับ ขยับโดยที่แก่นกายเสียดสีกับช่องทางนั้น จุนฮยองไม่สามารถนำแก่นกายตัวเองเข้าไปในช่องทางตามใจอยากเพราะตอนนี้ร่างบางเป็นผู้ควบคุมอยู่
"ฮะ...ฮยอนซึง ฉัน ทรมาน.. " พูดขึ้นเมื่อรู้สึกทนไม่ไหวแล้วจริง เขาต้องการ ต้องการคนตรงหน้ามาก
" หึๆ ฉันทำให้คนดีของฉันเจ็บ ทรมานได้ด้วยหรอเนี่ย คึคึ " หัวเราะเสียงใสก่อนจะลุกออกไปจากร่างสูงอีกครั้ง ปล่อยให้ร่างสูงค้างเดิ่งมากอยู่แบบนั้น ฮยอนซึงหันมายิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะคว้าบางอย่างมา ..
ทะ....เทียน?
ร่างสูงได้แต่อึ้งพูดไม่ออก ร่างบางค่อยๆเข้ามาอีกครั้งก่อนจะยื่นเทียนมาให้คนตรงหน้าดู แล้วทำท่าจะจรดลงบนตัวร่างสูงราวกับต้องการเผาอย่างไรอย่างงั้น
" คึคึ ฉันไม่เผานายหรอกน่า " หัวเราะยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะลูบแผ่นร่างกายที่มีรอยสีแดงยังไม่หาย
" .. "
" แค่ 'น้ำตาเทียน' คงไม่ตายหรอกมั้ง ^^ "
พูดไม่ทันขาดคำ น้ำตาเทียนสีเหลืองไสก็หยดลงมาจากเทียนสีเหลืองจรดบนตัวของร่างสูง ความร้อนของน้ำตาเทียนผสมับความแสบของรอยแส้ที่ยังไม่หาย ทำเอาร่างสูงต้องขนลุกซู่ มันไม่ใช่แค่หยดเดียว....
หยดที่สอง สามก็ตามมาทำเอาต้องบิดเร้าร่างกายด้วยความร้อนผสมความแสบนั้น ฮยอนซึงมองร่างที่บิดเร้าตามที่ฝีมือตัวเองได้กระทำขึ้น ก่อนจะหัวเราะเล็กน้อย
" นายเข้าใจรึยัง ว่าฉันเจ็บปวดยังไง? " จุนฮยองอยากจะพูดแทบตายแต่พียงแค่เค้าไม่มีแรงจะพูดเลย ความเจ็บปวดแสบซ่านที่ร่างบางเป็นคนส่งมาทำให้แทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว
ฮยอนซึงละความสนใจจากเทียนออกไปโดยการโยนทิ้งไป ก่อนจะลูบน้ำตาเทียนที่อยู่บนตัวของร่างสูงแกะออกเล็กน้อยเบาๆ ก่อนจะยื่นให้ร่างสูงดู
" ความแสบของนายมีแค่นิดเดียวเอง แต่แค่กระจาย " ฮยอนซึงพูดพร้อมกับแกะน้ำตาเทียนที่อยู่บนตัวของร่างสูงอีซักสองสามอัน
" แถมอยู่ภายนอกด้วย ..แต่นายรู้ไหม ฉันเจ็บกว่านายหลายเท่า " จุนฮยองฝืนมองร่างบางที่แววตาออกเศร้าๆ ขาไม่รู้ว่าร่างบางเห็น เขาไม่อยากให้ร่างบางเห็น เขาไม่ชอบให้ร่างบางเจ็บปวดเลย เขารักคนตรงหน้ามาก แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นดวงตาสวยของฮยอนซึงมีน้ำใสๆไหลออกมา
จุนฮยองไม่สนใจอีกแล้วว่าตัวเองจะเจ็บมากขนาดไหน เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของร่างบางแบบนี้เลย ดึงตัวร่างบางเข้ามากอดก่อนที่น้ำตาของร่างบางจะรดลงอกแกร่งอย่างไม่มีวันหยุด
" ฮยอนซึง ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว " อ้อมกอดที่หนาแน่นไปด้วยความรู้สึกของร่างเปลือยบางทั้งสอง
ฮยอนซึงเงยหน้ามองร่างสูงทั้งคราบน้ำตา
" ฉันรักนายจุนฮยอง นายรักฉันมากเท่านี้รึเปล่า " ริมฝีปากที่เผยอพูดออกมาเต็มไม่ด้วยคราบน้้ำตาเช่นกัน
จุนฮยองโน้มริมฝีปาก ลงมาจูบดูดดุนก่อนจะจูบอย่างดูดดื่ม ลิ้นทั้งสองพัลวันกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จุนฮยองส่งความรู้สึกผ่านรสจูบก่อนจะผละออกมาเมื่อรู้สึกร่างบางกำลังจะหมดลมหายใจ
"ฉันรักนาย รักนายที่สุด ฉันมีนายคนเดียวในหัวใจฉันฮยอนซึง... "
ฮยอนซึงมองจุนฮยองพูด มองแววตาที่มุ่งมั่นนั่น จะผิดไหมที่เขารู้สึกว่าจุนฮยองจะจริงใจกับเขาจริงๆแม้เขาจะรู้ว่าจุนฮยองเป็นเพลย์บอยก็ตาม
ฮยอนซึงรักจุนฮยองมาก......จุนฮยองก็รักฮยอนซึงมากเช่นกัน
ฮยอนซึงค่อยๆเอาผ้ามาเช็ดตัวของจุนฮยองเบาๆเพื่อให้น้ำตาเทียนหลุดไปและหวังให้รอยเจ็บนั้นเบาบางลงบ้างก่อนจะขึ้นนั่งคร่อมร่างสูง ตัวบางขยับที่หน้าท้องและจงใจให้โดนแก่นกายของร่างสูง จุนฮยองที่ตอนแรกมีอารมณ์ที่ค้าง เมื่อโดนทำแบบนี้ยิ้งทำให้ยิ่งมีอารมณ์มากกว่าเดิม
จุนฮยองค่อยๆเอามือของตัวเองมากจับแก่นกายของร่างบางขยับขึ้นลงตามจนร่างบางแทบจะหมดแรง ร่างสูงจับสะโพกมนหวังให้ต้องการเอาแก่นกายเข้าไปเพื่อปลดปล่อย และเค้าต้องการแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น คนที่เขารัก....
" อ่า...จุนฮยอง... "
"ช่วยฉันเถอะ ขอร้อง " จุนฮยองเอ่ยปาดร้องขอ ฮยอนซึงยอมปล่อยไม่ฝืนตัวก่อนที่จุนฮยองจะจับสะโพกมนนั้นยกขึ้นแล้วกดลงไปยังแก่นกายของตัวเองอย่างรวดเร็วจนทำให้ฮยอนซึงต้องแรงหมดยวบ จุนฮยองค่อยๆพลิกตัวเอาตัวเองมาอยู่เป็นฝ่ายข้างบนแทน ก่อนจะก้มลงจูบร่างบางที่พรือตาอย่างอึดอัด เมื่อจุนฮยองขยับ
ร่างทั้งสองที่ประสานต่อเป็นร่างเดียวกัน ฮยอนซึงเอื้อมมือไปกอดรอบคอร่างสูงอย่างหวังหาที่พึ่ง จุนฮยองขยับเข้าออกเรื่อยๆจากช้าเป็นเร็วแรงและหนักหน่วงขึ้น เสียงครางของทั้งคู่ที่ประสานกันอยู่ตลอดเวลา การกระทำที่แสดงความรักเริ่มจะถึงจุดสิ้นสุด ร่างสูงซอยถี่ๆก่อนที่ทั้งคู่จะปลดปล่อยออกมาพร้อมกับ
จุนฮยองปลดปล่อยไปยังร่างกายของฮยอนซึง ฮยอนซึงปลดปล่อยเลอะหน้าท้องของจุนฮยองก่อนที่จุนฮยองจะล้มตัวทับลงมาด้วยความเหนื่อยอ่อน
"ฉันรักนายที่สุด....คนเดียว เชื่อใจฉันนะ... "
SPECIAL
" จุนฮยองอ่า ฉันขอโทษนะ " ฮยอนซึงว่าพลางแปะพลาสเตอร์แผลแส้ที่เขาฟาดไปเมื่อคืน ก่อนจะลูบมันเบาๆ
" ไท่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่านายรักฉัน.. ที่รัก " จุนฮยองว่าพลางจูบที่หน้าผากร่างบางเบาๆ ฮยอนซึงตอนนี้ที่ว่าได้แตกต่างจากเมื่ีอคืนมาก กลับมาเป็นฮยอนซึงคนเดิม ฮยอนซึงที่อ่อนหวาน คอยดูแล เพราะเรา....ปรับความเข้าใจกัน
" จุนฮยอง นายสัญญาแล้วนะว่านายจะไม่นอกใจฉันอีก -3- " ร่างบางว่าพร้อมทำปากยู่ จุนฮยองหัวเราะเบาๆก่อนจะโอบกอดร่างบางอย่างแผ่วเบา
" คึคึ แน่นอนครับ "
" ถ้านายนอกใจนะ เจอหนักกว่าเมื่อคืนแน่! " ฮยอนซึงว่าพร้อมกับทำท่าทางชี้หน้าร่างสูง จุนฮยองหันมาทำตาโตใส่เล็กน้อย
" เฮ้ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันนอกใจนายดีกว่า.. "ร่างสูงค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามากระซิบร่างบาง"..เมื่อคืนนายร้อนแรงดี "
" จุนฮยอง!....บ้า! " ฮยอนซึงว่าพลางศอกไปที่ท้องร่างสูงทีนึงทำเอาร่างสูงต้องงอตัว และแน่นอนว่าฮยอนซึงต้องมารีบดูอาการคนรักทันที
" คึคึ ล้อเล่นน่า ไม่กล้านอกใจอยู่แล้ว -3- " จุนฮยองว่าพลางหอมแก้มฮยอนซึงไปทีนึง
" จริงอะ "
" จริงสิ ฉันรักนายที่สุดเลย " จุนฮยองว่าพลางกอดร่างบางเบาๆ
" อื้ม ฉันก็เหมือนกัน " ฮยอนซึงว่าพร้อมกับยิ้มๆไปด้วยความสุข
" ฮยอนซึง นายทำฉันเจ็บมากเลยนะเมื่อคืนอ่า " จุนฮยองพูดอ้อนๆ
" ฉะ...ฉันขอโทษ . . "
" ดังนั้น นายต้องดูแลฉัน.........ตลอดไป " จุนฮยองว่าพร้อมกับจูบที่ริมฝีปากบางนั่น ฮยอนซึงหน้าขึ้นสีเล็กน้อย
" รู้แล้วน่า .///. "
" คึคึ รักฮยอนซึงที่สุดในโลกเลยครับ!!! "
THE END
==============================
จบแล้ว เป็น nc ที่เหมือนจะ SM (รึเปล่า?) เรื่องแรกเลยอะ
ยังงงๆตัวเองแต่งมันออกมา
ขอบคุณทุกคนจ้าาา
