+++San!!SoBeast♥+++

Fic : [SF] opt ...........

Couple : Doojun & Hyunseung & Dongwoon

TalK : !!!!!!!!!!!!!!!!!!????????#######&&&&******@@@@+++++////////???!!!

******************************************************************************

 

 

 

 

 

 

“ นี่ฮยอนซึงไปกินไอติมกับฉันนะ ”

 

“ ไม่! ไปดูหนังกับผมดีกว่า ”

 

“ นะฮยอนซึงนะ  ไอติมสุดอร่อยของนายไง ^^ ”

 

“ ไม่พี่ หนังแนวที่พี่ชอบไง! ”

 

“ ดงอุน! ”

 

“ พี่ดูจุน! ”

 

“ พอแล้วทั้งคู่ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ!... ” ร่างบางพูดขัดการสนทนาก่อนที่สองร่างสูงจะสะดุ้งแล้วหันมามองพร้อมกับยิ้มแหยๆให้ ฮยอนซึงส่ายหน้าให้กับการกระทำเล็กน้อยก่อนจะเดินนำหน้าไป

 

“ โด่ ดงอุน เพราะนายคนเดียวเลย -0- ”

 

“ พี่ตั้งหาก พี่ดูจุน ”

 

“ ฉันบอกให้เลิกได้แล้ว ฉันจะกลับบ้านถ้าพวกนายไม่กลับพร้อมกับฉัน ฉันจะกลับคนเดียว! ” ร่างบางพูดทิ้งท้ายอย่างเร็วๆก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกไป ปล่อยให้ร่างสูงทั้งสองแทบตั้งตัวไม่ทัน หันมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะมองตามหลังฮยอนซึง...

 

“ รอด้วยสิ ฮยอนซึง/พี่ฮยอนซึง!!! ”

 

 

 

 เสียงวิ่งของร่างสูงทั้งสองที่เบียดเสียดกันมาเดินข้างๆทำเอาฮยอนซึงต้องส่ายหน้า  เฮ้อ  แต่ก็ชินแล้วหละ      ก็เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน

 

   ก็อย่างที่ได้ยิน ผมชื่อฮยอนซึง ส่วนสองตัว เอ้ย สองคน ที่เดินข้างๆอยู่เนี่ย คนตัวดำๆหน้าเข้มๆนั่นดูจุน ส่วนคนตัวสูงจมูกโด่งๆนั่นดงอุน  มันก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่พวกเขามาบอกรักผม วันเดียวกัน สถานที่เดียวกันก็แค่นั้น ....  แต่ให้พูดตรงๆนะ ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักแบบนี้ซักเท่าไหร่  แต่การที่มีผู้ชายสองคนมาติดแจอยู่ทุกวัน  มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกนะ..

 

“ ฮยอนซึงอา ทำไมนายเลือกไม่ได้ซักทีระหว่างหล่อคมอย่างฉันกับไอแขกดงอุน! ”

 

“ อะ..อ้าว พูดแบบนี้เลยนะพี่ พี่ฮยอนซึงลองเลือกดูนะ  ระหว่างหล่อโด่งอย่างผมกับดำๆย่างๆเผาๆแบบพี่ดูจุนนะ! ” ดงอุนได้ทีพูดกับฮยอนซึงก่อนจะเหลือบๆมองดูจุนซึงหน้าตาก็กินเลือดเนื้ออย่างเห็นได้ชัด

 

“ อ้าว!ดงอุน พูดแบบนี้....”

 

“ แบบนี้แล้วไงครับ? ” ทำหน้าทะเล้นใส่ดูจุนยิ่งทำให้เดือดใหญ่

 

“ พูดแบบนี้ก็สวยเด้ ซักตั้งไหม?! ” ดูจุนพูดพร้อมกับถลกแขนเสื้อตั้งหมัดทันที

 

“ สวยนั่นมันพี่ฮยอนซึงแล้ว! ไม่ต้องซักตั้งหรอกครับ ขึ้นสังเวียนกันเลยดีกว่า ” ดงอุนจะทำท่าถลกเสื้อ     เหมือนกัน

 

 

 

“ ปัญญาอ่อน -0- ”

 

 

 

 

   คำพูดเบาๆแต่มีอิทธิพลทำให้ทั้งสองหยุดแล้วมองมายังต้นเสียง ฮยอนซึงมองหน้าร่างสูงทั้งสอง....ไม่... ไม่มีความน่ากลัวเลยซักนิดถึงแม้ว่าจะทำท่าต่อยกันแล้วก็เหอะ  มันเหมือนเด็กประถมมากกว่า!  ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ค่อยใส่ใจ..... ไม่นาน เสียงทุ้มที่ประสานกันก็ตามมา

 

 

 

“รอด้วยสิ ฮยอนซึง/พี่ฮยอนซึง! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   ยามเช้าแสนสดใสที่ห้องเรียนเช่นเคย  ร่างบางเดินเข้ามานั่งที่ตัวเองก่อนจะวางเตรียมสัมภาระในตอนเช้า  ทักทายเพื่อนตามปกติ

 

“ ‘รุณหวัด ฮยอนซึง ^^ ” เพื่อนชายคนนึงเดินเข้ามายิ้มให้และทักทายตามปกติ

 

“ อืม ^^ ” ยิ้มและตอบกลับไปสั้นๆตามแบบฉบับของตัวเอง ก่อนจะมาสนใจกระเป๋าตัวเอง แต่ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่อเพื่อนตัวเองปรี่เข้ามาจับไหล่และพูดเบาๆ  กระซิบนั่นแหละ

 

“ ผู้ชายสองคนนั้นนะ...”

 

“ ทำไม... คีย์? ”

 

“ ก็เปล่า ฉันเห็นเค้ามาหานายทุกวัน  แต่นายทำเหมือนไม่สนใจเค้าเลย -3- ” คีย์พูดพร้อมทำหน้าเบ้          ปากเล็กน้อย

 

“ ทำไมต้องสนใจละ ? ”

 

“ เอ้า ก็เค้าทั้งสองแข่งกันเพื่อแย่งนายอยู่นะ! ” คีย์ทำหน้าตกใจเล็กน้อย  เออ เพื่อนฉันมันสวยเลือกได้นี่!

 

“ แล้วทำไมละ ฉันไม่ได้แย่งอะไรด้วยซักหน่อย -0-  ” ฮยอนซึงพูดทำหน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ตอนนี้คีย์อยากจะเบิ๊ดกะโหลกเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ตรงนี้ซะจริง

“ นายนี่ระวังเหอะ ไม่เลือกเก็บไว้  ระวังเขาจะหายไปทั้งสองคนละกัน! ” คีย์พูดตึงตัง  อาจจะพูดว่าอิจฉาที่เพื่อนตัวเองมีคนมาคอยจีบคอยจอสองคนทีเดียวเลยก็ว่าได้ น้องคีย์อยากได้มั่ง T0T

 

 

“ เฮ้ออ ” ฮยอนซึงถอนหายใจเล็กน้อย  ที่จริงเขาไม่ได้สนใจอะไรหรอกนะ แต่การที่เขามีผู้ชายเข้ามาในชีวิตถึงสองคนมันก็ทำให้ชีวิตเขาที่แสนธรรมดาดูมีสีสันขึ้นมา  ถ้าขาดไป.....คงจะไม่ชิน

 

   แต่ถ้าสองคนนี้หายไปจริงๆละ....ชีวิตเราก็จะเป็นเหมือนเดิมนี่  ไม่เห็นมีอะไรต้องห่วงเลย  แล้วถ้าต้องเลือกละ  คงเลือกไม่ได้อยู่แล้ว  ก็ไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้นะสิ....

 

ว่าแต่  เช้านี้ สองคนนั้นหายไปไหน?...

 

  ปกติต้องมีคนมาก่อกวนแต่เช้าเลยนี่   เสียงทุ้มๆทั้งสองที่ประสานกันเมื่อเจอเขา  เอ.. เช้านี้ ทำไมไม่ได้ยินเสียงนั้น? เอ้า ไหนบอกไม่สนใจเรื่องนี้ไงเล้าฮยอนซึง!

 

แต่มันก็เหงาๆ.................

 

 

 

 

 

 

...................................

 

 

......................

 

 

..............

 

 

.........

 

 

.....

 

 

 

..

 

 

.

 

 

 

 

 

“ฮยอนซึง/พี่ฮยอนซึง  อรุณสวัสดิ์!!! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮยอนซึง เย็นนี้ผมพาไปดูหนังดีไหมครับพี่? ” ดงอุน ถึงแม้จะเป็นรุ่นน้อง แต่อยู่ในร่างชุดนักเรียนก็ดูดีไม่น้อยถามขึ้นพร้อมกับมาอยู่ข้างๆ

 

“ ไม่ฮยอนซึง ไปกับฉันดีกว่า ฉันดูแลนายดีกว่าน้า หมูย่างไงๆ ^__^ ” ดูจุนรุ่นเดียวกันก็ดูดีไม่น้อยมาชวนพร้อมกับขนาบมาอีกข้าง

 

“ พี่ดูจุน!”

 

“ อะไรดงอุน! ”

 

 

“ อย่ามาตะโกนข้างหูฉันสิ!” ฮยอนซึงพูดพร้อมยกมือก่อนจะเดินออกมา แน่นอนว่าทั้งสองต้องยื้อแย่งกันมาตามฮยอนซึงแน่นอน ถึงจะมีคนใน โรงเรียนนั้นมองบ้างแต่ก็....... พูดง่ายๆว่าเขาชินกันแล้วแหละ

 

 

“ ฮยอนซึงน่าอิจฉาจริงๆเลย -3- ” คีย์เบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะมองฮยอนซึงที่เดินมา

 

“ บ่นอะไรคิบอม ” ฮยอนซึงเดินมาก่อนจะมาข้างๆเพื่อนร่วมห้องตัวเอง

 

“ ฮยอนซึง พวกนั้นต้องการนายนะ มาทำอะไรตรงนี้เล่า! ” คีย์พูดพร้อมกับชี้ๆไปตรงที่ดงอุนกับดูจุนกับ ทะเลาะกัน....ไม่สิ คุยกันเสียงดังมากกว่า - -‘

 

“ รำคาญ ปล่อยๆให้มันทะเลาะกันไปเหอะ ” ฮยอนซึงพูดพลางก้มหน้าลงดูหนังสือในมือที่ถือมา  คีย์เหลือบมองฮยอนซึงเล็กน้อยก่อนจะคิดอะไรดีๆได้…

 

 

“ ฮยอนซึง.... ”

 

“ หืม? ”

 

“ นายนะ ประมาทแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ  ” คีย์ทำท่ากระซิบ แต่ฮยอนซึงก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก

 

“ อะไรของน...”

 

“ เมื่อวันก่อน ฉันเห็นเค้าสองคนจะฆ่ากันตายเลยหละ ! ”

 

“ ห๊ะ? ” ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองคนพูดเล็กน้อย

 

“ เห็นบอกจะเลิกคบเป็นเพื่อนกันแล้วก็หมดความอดทนกับนายที่ไม่ยอมเลือกใครซักที! ” คีย์พูดด้วยท่าทางจริงจัง ทำเอาฮยอนซึงต้องหยุดสนใจหนังสือตรงหน้าแล้วมามองคีย์แทน

 

“ จริงหรอ?..” เท่าที่เค้ารู้มา  สองคนนี้ถึงจะทะเลาะเรื่องเค้าบ่อยก็จริง แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่ต้องเลิกคบกันอะไรเลยนี่  ไม่จริงน่า....

 

“ จริงสิ ฉันเห็นเค้าจะตัดเพื่อนกันเลยนะฮยอนซึง ” คีย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมทำหน้ามุ่ย

“ ม..ไม่จริงนะ ” ฮยอนซึงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่  แต่เค้าก็แอบหวั่นใจให้กับใบหน้าของคีย์ที่ดูจริงจังมาก.......แต่ถ้ามันเป็นจริงละ?

 

“ เชื่อฉันสิฮยอนซึง  เลือกซักคนเหอะ เอาอีกคนมาให้ฉันก็ได้ อิอิ ” คีย์พูดติดตลกแล้วเดินไปเนื่องจากเสียงออด อันที่จริง เรื่องพวกนี้คีย์สร้างขึ้นทั้งหมด คือรู้จักแทบยังไม่รู้จักเลยแล้วจะไปรู้ได้ไงว่าพวกเขาทะเลาะกันแค่ไหน  แค่อยากจะพูดปั่นหัวเพื่อนคนสวยของเขาเล่นแค่นั้นเอง -__-

 

แต่จะรู้ไหม   ว่าฮยอนซึงเริ่มคิดมากแล้วนะ....

 

   เค้าไม่เคยทำให้ใครตัดเพื่อนกันมาก่อน  ถ้าพวกเขาเลิกเป็นเพื่อนกัน  คือเขาต้องผิดเต็มๆเลยงั้นสิ                แต่ไม่หรอกน่า...   เราก็เป็นแบบนี้สามคนมาตั้งนานแต่ไม่มีวี่แววเลยว่าจะเป็นแบบนั้นนะ..

 

แต่มันก็ไม่แน่....

 

  จะไปหาพวกเขาทั้งคู่ตอนนี้ก็ไม่ได้ด้วยสิ ในเมื่อมันจะเข้าเรียนคาบบ่ายแล้ว  สองเท้าเรียวเดินตรงไปยังห้องโดยที่สมองยังคิดเรื่องนี้ไม่หยุด  ไม่...เราไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้  แต่ก็ไม่ต้องการเลือกใครเช่นเดียวกัน...

 

 

 

 

 

 

 

“ ฮยอนซึง  วันนี้ไปกินราเม็งเจ้าอร่อยดีกว่า ” ดูจุนวิ่งมาตรงหน้าฮยอนซึงพร้อมกับพูดชวน

 

“ กระจอก อะพี่ดูจุน เอาแต่ของกินอย่างเดียวเลย พี่ฮยอนซึงผมว่าเราไปดูหนังดีกว่า ” ดงอุนพูดชวนพร้อมยิ้มให้ก่อนจะมองดูจุนอย่างดูถูก  ฮยอนซึงมองหน้าคนสองคนที่เริ่มทะเลาะกันอย่างหวั่นๆ เร่องเมื่อกลางวันโผเข้ามา..

 

“ อะโหยยย แกยิ่งกว่า จะชวนเขาดูหนังอย่างเดียว? ไม่มีรสนิยมรึงไ!? ” ดูจุนพูดพร้อมทำหน้าเหยียดๆ

 

“ ของผมมันจ่ายตังค์เยอะกว่าพี่ละกันน่า! ”

 

“ หนอยย กูไม่ได้จนนะโว้ยย   พาฮยอนซึงไปล่องเรือยังได้ ”

 

“ ผมก็พาพี่ฮยอนซึงไปบิ....”

 

 

 

 

“ นี่ นายสองคนนะ ”

 

    แทบจะหยุดเถียงกันไม่ทันระหว่างดูจุนและดงอุน เสียงของฮยอนซึงทำเอาให้ทั้งคู่หันมามองและหยุดเถียงกันทันที  ฮยอนซึงมองคนตรงหน้าทั้งสองก่อนจะวิ่งโผเข้าไปกอดจนทั้งคู่ต้องตกใจ  ทั้งตกใจทั้งทำอะไรไม่ถูก

 

“ ฮะ..ฮยอนซึง ”

 

“ พ...พี่ฮยอนซึง ”

 

     อาจจะเป็นเพราะไม่เคยถูกร่างบางหรือคนที่ตัวเองชอบโผเข้ามากอดแบบนี้มาก่อน  ทั้งคู่จึงทำอะไรไม่ถูกไปในทันที  ยืนแข็งทื่อให้ร่างบางกอดแบบนั้น  เหมือนฮยอนซึงจะรู้ตัวเล็กน้อยจึงถอยออกมา ก่อนจะมองหน้าทั้งคู่เล็กน้อยแล้วหันหลังเดินไป สร้างความงุนงงให้ทั้งสองมาก  ปกติร่างบางต้องโวยหรือไม่ก็พูดอะไรเจ็บๆ  วันนี้เป็นอะไร?!

 

ดูจุนไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาพร้อมคว้าฮยอนซึงเข้ามากอดทันที …

 

“ ฮยอนซึงเป็นอะไร? ” ฮยอนซึงไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ  ถอยออกมาเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าดูจุน

 

 

 

 

 

“ ฉัน....ไม่ใช่ตัวต้นเหตุที่ทำให้พวกนายทะเลาะกันใช่ไหม? ”

 

 

 

    คำพูดเชิงคำถามของฮยอนซึงทำเอาทั้งดูจุนและดงอุนอึ้งไปซักพัก  ฮยอนซึงวันนี้มาแปลกแฮะ ... ดงอุนกับ ดูจุนมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนที่ดงอุนจะเดินมาแทรกนิดๆเพราะรู้สึกว่ากอดนานกันเกินไป = =’

 

“ ป..เป็นอะไร?   ทำไมพูดแบบนี้หละ? ”ดูจุนถามและแน่นอนว่าดงอุนก็สงสัยไม่แพ้กัน  ฮยอนซึงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองทั้งสอง….

 

“ถ้าวันนึง พวกนายทะเลาะกัน แล้วหายไปละ? ” ดูจุนอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างบางแล้วลูบหัว          อย่างแผ่วเบา

 

“ พี่ฮยอนซึงเอาที่ไหนมาพูดเนี่ย ตราบใดที่ผมยังไม่ชนะพี่ดูจุน ผมไม่หายไปไหนหรอก ^^ ”  ดงอุนพูดขึ้น ฮยอนซึงหันไปมองดงอุนที่ตั้งท่ามุ่งมั่นมาก

 

“ ... ”

 

“ ถ้าผมชนะพี่ดูจุนเมื่อไหร่  ผมก็จะอยู่กับพี่ฮยอนซึง แต่ถ้าผมไม่ชนะ ผมก็จะตามไปทุกที่นั่นแหละ แต่แน่นอนว่ามันคงเป็นไปไม่ได้หรอก ไอไม่ชนะเนี่ย... ” ดงอุนพูดประโยคสุดท้ายเหลือบมองดูจุนเล็กน้อย ดูจุนขมวดคิ้ว

 

“ ไอเด็กบ้า ไม่มีทางโว้ย ถ้าฮยอนซึงเลือกแก เดี๋ยวก็มีคนหาว่าฮยอนซึงกินเด็กนะสิ ไม่ดีๆใช่ไหมฮยอนซึง ” ประโยคหลังเชิงคำถามหันไปมองร่างบางอย่างยิ้มๆ

 

“ ไม่มีทางหรอกพี่ดูจุน เพราะเด็กคนนี้จะกินพี่ฮยอนซึงเอง! พี่ดูจุนนั่นแหละถอยไป!” ดงอุนพูดพลางดันๆดูจุน ดูจุนดันออกก่อนจะเผชิญหน้า

 

“ ไม่โว้ยย ยังไงฉันก็ต้องได้ ชูปี้ดูฮาราจุ๊กกรู้โอฮาโย่! กับฮยอนซึงอยู่แล้วโว้ยย ”  ดูจุนพูดพร้อมทำมือทำไม้

 

“ ไม่ พี่ดูจุน! ผมสิผมๆ ”

 

“ ฉันต่างหาก! ” เหอะ บรรยากาศเมื่อกี้แสนอึมครึมของร่างบางหายไปอย่างรวดเร็ว ฮยอนซึงมองทั้งสองที่กำลังโต้เถียงกันเรื่องเขาเหมือนเด็กแย่งขนม ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ  ก็จริงแหละ ถ้าสองคนนี้หายไปเราคงจะ      เหงาน่าดู  ฉันขาดพวกนายไม่ได้จริงๆนะ ฉันอยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป... ดูจุน ดงอุน......

 

 

 

“ ปัญญาอ่อน ”

 

      ฮยอนซึงพูดออกมาเบาๆแต่ก็ทำให้ทั้งคู่หันมามองเป็นตาเดียวแล้วทำหน้าแหยๆเหมือนเคย ฮยอนซึงอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินไป  ดูจุนกับดงอุนมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะกระสับกระส่ายไปมา

 

 

 

 

“ รอด้วยสิ ฮยอนซึง/พี่ฮยอนซึง! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The END!!!!!!!!!!!!

 

 

************************************************************************

 

เยสสสสสสสสสสส!!!