[SF] สิ่งที่ถูก......
posted on 21 Sep 2011 14:15 by sankhungFic : [SF] สิ่งที่ถูก....
Couple : Junhyung X hyunseung
Rate : NC-18
Note : ขอโทษที่ซ่อนนะค้าา T/\T
============================================
ผิดไหม?
ผิดไหมที่แอบรักเขา ผิดไหมที่รักเขาคนนั้น ก็มันรักไปแล้ว รัก รักมาก ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รักเขา
ทั้งๆที่เขามีเจ้าของแล้วก็ไม่สามารถลืมได้ เคยจะลืมแล้วหลายครั้งแต่ทุกทีที่เขาเข้ามาใกล้
มาคอยทำเป็นห่วงใย ก็อดที่จะเผลอคิดว่าเขาแอบชอบเรา ทั้งๆที่เขามีคนที่คอยอยู่ข้างๆ
ได้โปรดอย่ามาทำดีกับฉันแบบนี้ ช่วยห่วงใยฉันให้น้อยๆลงหน่อยได้ไหม ฉันจะได้เลิกรักนายซักที
ฉันไม่อยากผิด จุนฮยอง.............
“สวัสดีฮยอนซึง ” สัมผัสที่หัวไหล่พร้อมกับน้ำเสียงที่คุ้นเคย
“ อืม ” ตอบกลับพร้อมกับยิ้มให้ซึ่งก็ได้ยิ้มกลับ ร่างสูงข้ามมานั่งข้างตัวร่างบางก่อนจะ
หยิบกระเป๋าขึ้นมาเปิดพร้อมกับของบางอย่าง
“ อะไรนะ จุนฮยอง ” ถามขณะจุนฮยองดูของสิ่งนั้นอย่างพิจารณาเล็กน้อย
“ นี่ฮยองซึง นายชอบของขวัญแบบไหนหรอ ”
“ ถามทำไมอะ ” นายถามฉันทำไม เดือนนี้มันไม่ใช่วันเกิดฉันนะจุนฮยอง
“ เปล่า ฉันก็แค่อยากรู้นะ วันพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบของฉันกับแฟน ^^ ”
“ อะ..อ้อ หรอ ” ก้มหน้าลงเล็กน้อย เฮ้อ ฉันมันเข้าข้างตัวเองเกินไปจริงๆ
รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางที่นายจะหันมามอง ยังคิดอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้อีก ฉันเข้าใจแล้วจุนฮยอง....
“ นี่ นายดูสิ ” พูดพร้อมกับจะเปิดกล่อง
“ หยุด นายควรจะให้แฟนนายเห็นของขวัญนี้คนแรกนะ ” พูดพร้อมกับแตะมือที่กำลังจะแกะกล่อง
“ เอาเถอะ ยังไงฉันก็เห็นของขวัญนี้คนแรกแล้ว นายช่วยดูหน่อยละกัน ” พูดพร้อมกับยิ้มให้
ร่างบางมองไปที่จุนฮยองเล็กน้อยก่อนจะมองมือที่กำลังเปิดของขวัญนั้น นายเป็นแบบนี้มันอดทำให้ฉันคิดผิดๆไม่ได้นะสิ
“ ตุ๊กตา? ”
“ ใช่ตุ๊กตาหมี น่ารักไหมละ ฮะฮะ ” พูดพร้อมปิดกล่องไว้เหมือนเดิม ก่อนจะหยิบมันออกมาใหม่แล้วยื่นให้คนตรงหน้า
“ นี่ของขวัญวันครบรอบเป็นแฟนของเรานะ^^ ” พูดพร้อมกับยิ้มที่อ่อนโยนให้ เป็นใครถูกทำให้แบบนี้ก็อดหน้าขึ้นสีไม่ได้อยู่แล้วแหละ
“ เฮ้ย หน้าแดงเลย เป็นไรวะ สงสัยของขวัญชิ้นนี้ได้ผลวะ ” พูดพร้อมกับหยิบตุ๊กตามาดูแล้วแค่นหัวเราะเล็กน้อย
“ จะบ้าหรอ ฉันไม่ได้อะไรซักหน่อย ” พูดไป จุนฮยองแค่นยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเก็บมันใส่เข้ากล่องน่ารักๆเช่นเคย
นายจะทำให้ฉันคิดมากเกินไปแล้วนะ จุนฮยอง..............
“ ฮยอนซึง วันนี้ฉันกลับบ้านกับนายไม่ได้นะ ” พูดตอนเลิกเรียนพร้อมกับจัดของใส่กระเป๋าอย่างรีบร้อน
“ อืม เข้าใจแล้ว ” พอจะรู้อยู่ว่าที่รีบร้อนเพราะอะไร ก็เพราะรีบกลับไปหาคนของเขานะสิ
เฮ้อ คิดแล้วเจ็บจัง เลิกซักทีสิฮยอนซึง!!!
เดินกลับเข้าบ้านในซอยเปลี่ยวๆคนเดียว ตอนค่ำๆอย่างนี้เพิ่งรู้ว่าซอยบ้านตัวเองก็น่ากลัวเหมือนกันแฮะ = =
ไม่ใช่อะไรหรอก วันนี้น่าจะไฟข้างทางเสียก็เลยดูมือไปนิดหน่อยเอง รีบเดินเข้าบ้านดีกว่า
ไม่น่าไปกินข้าวกับเพื่อนเลย ไม่งั้นก็คงไม่กลับดึกอย่างนี้หรอก สองเท้ารีบก้าวเข้าไปให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด
ก่อนจะควานหากุญแจในกระเป๋าเมื่อถึงหน้าบ้าน
พรึบ
แรงสัมผัสที่ไหล่ทำให้ต้องหันไปมอง เห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์เล็กน้อย
เสียงแค่นหัวเราะเบาๆ ฮยอนซึงค่อยๆหันไปมอองอย่างช้าๆ และระมัดระวังที่สุด
“ จุนฮยอง!!! ” ตกใจมาก ทำไมสภาพของนายเป็นแบบนี้
ฉันไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลย ไม่รอช้ารีบเปิดประตูบ้านก่อนจะรีบพยุงคนตรงหน้าเข้าไปในบ้านทันที
ปล่อยทิ้งลงบนโซฟาก่อนจะนั่งลงข้างๆ ร่างสูงเอามือมากุมหน้าผาก ฮยอนซึงพอจะได้ยินเสียงสะอื้นที่เบาๆของจุนฮยองได้
“ อึก.. โยซอบ ”
“ ... ”
“ ฮยอนซึง อึก ”
“ .. ”
“ ฉันไม่ดีตรงไหน เขาถึง... อึก ”
“ จุนฮยอง... ”
“ โยซอบ เขา..อึก เขาไม่รักฉันแล้ว ..ฮึก ” จุนฮยอง นี่นายร้องไห้มาหาฉันเพราะ เขาคนนั้น
โยซอบ ที่เป็นนายนะหรอ อืมม ฉันเข้าใจแล้ว ได้โปรดอย่าร้องไห้ได้ไหมจุนฮยอง
ฉันไม่ชอบเลยเวลาเห็นน้ำตาของนาย ฉันไม่ชอบให้นายเป็นแบบนี้ รู้ไหมว่านายเจ็บ ฉันก็เจ็บ...
“ จุนฮยอง นายอาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะ ” ฝืนให้คำแนะนำออกไป แต่รู้ไหมว่าเจ็บแทบบ้าอยู่แล้ว
“ ไม่ วันนี้ฉันจะชวนโยไปกินข้าว แต่เขาทำเป็นรำคาญ แล้วก็บอกว่าเลิกรักฉันแล้ว..อึก แล้วเขาก็ไปกับคนอื่น.. อึก
ฉันเห็นต่อหน้าต่อตาเลย ถ้าคนรักกันเขาคงไม่ทำอย่างนี้หรอกใช่ไหม ฮยอนซึง ฮึก ” เขาลุกขึ้นมาพูพร้อมกับมองหน้าฮยอนซึง
เขย่าตัวร่างบางไปมา ฮยอนซึงก็ได้แต่หันหน้าไปทางอื่น
“ อะ..อ้อ นายอาจจะเข้าใจเขาผิดอยู่ไง ลองไปถามเขาดูสิ ” พูดพร้อมกับยิ้มแหยๆให้
จุนฮยองค่อยๆล้มตัวนอนอีกครั้ง สักพัก ฮยอนซึงก็จะลุกเพื่อไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเพื่อนที่มาพึ่งเขา และเพื่อนที่เขารัก....
พรึบ
“ นะ..นายจะทำอะไรนะ ” ร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อตอนที่เขากำลังจะลุกกลับถูกแรงคนที่นอนอยู่ดึงและผลักให้ล้มล
งที่เคียงแทน
ร่างบางพยายามจะดิ้นออกแต่ก็ไม่เป็นผล จุนฮยองค่อยๆก้มลงมาไซร้คอขาว
ร่างบางได้แต่ร้องห้ามและพยายามจะผลักออกไป แต่แรงที่น้อยกว่าทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้มาก
แต่ก็ไม่ลดความพยายามที่จะให้หลุดออก ถึงฉันจะชอบนาย แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายทำอย่างนี้หรอก ในเมื่อนายไม่มีฉันเลย......
“ หยุดเดี๋ยวนี้นะจุนฮยอง ฉันไม่ใช่โยซอบ ” พูดตะโกนขึ้นเสียงดัง แต่ดูเหมือนจะไม่ฟังเลย
“ ฉันบอกให้หยุดไง เพราะนายทำแบบนี้โยถึงได้ทิ้งนายไปไงละ!!” พูดเพื่อหวังจะให้คนตรงหน้าหยุดกลับได้ผลตรงข้าม
ร่างสูงโผเข้ามาด้วยแรงที่มากกว่าเดิมพร้อมกับ พยายามทั้งฉีกเสื้อของร่างบางออก
ร่างบางทั้งดิ้นทั้งพยายามผลักออกแต่ก็ไม่เป็นผล ในที่สุดทั้งคู่ก็อยู่ในสภาพเปล่า ร่างสูงใช้ลิ้นโลมไล้ไปทั่วร่างกายก่อนจะเลื่อนลงไปที่จุดอ่อนไหว
“ จุน..ฮยอง.. อย่าเลย ด..ได้โปรด ” ร้องขอไปแต่ก็ไม่เป็นผลเลยซักนิด เรียกว่าร่างสูงไม่ฟังและไม่สนใจเลยจะดีกว่า
ร่างสูงค่อยเลียอย่างช้าก่อนจะยกขาร่างบางขึ้น ฮยอนซึงพยายามจะร้องขอแต่ด้วยความที่เหนื่อยอ่อนทำให้ไม่มีแรงแม้แค่จะพูด
กรี๊ดร้องขึ้นเมื่อแก่นกายที่ขยายของร่างสูงได้เข้ามาในตัว แอ่นตัวรับของที่เข้ามาด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ
ขยับเข้าออกช้าๆก่อนจะแปรเป็นเร็วขึ้น เสียงร้องและเสียงหอบดังขึ้นเป็นจังหวะๆ
“ จะ..จุน..อา...พะ..พอแล้ว...” สิ้นเสียง น้ำสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมา พร้อมกับร่างสูงที่ฟุบลงมาฝังจมูกกับซอกคอร่างบางเพื่อพัก
“ ฉะ..ฉัน รักนายนะ ”
“ .. ”
“ ยางโยซอบ ”
กึก!
ใช่ ฮยอนซึง ใช่แล้ว เรามันเป็นได้แค่นี้แหละ เมื่อกี้ได้ยินแล้วไม่ใช่หรอ พูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มหูทั้งสองข้าง
ได้ยินไหมฮยอนซึง ตอนนี้ร่างกายแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย หยดน้ำตาไหลออกมาอย่างช้าๆ
ร่างสูงที่พยายามขยับตัวก่อนจะเริ่มกิจกรรมนั้นใหม่อีกรอบท่ามกลางน้ำตาและความเจ็บป
วดของฮยอนซึง.......
ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะเห็นแผ่นหลังขาวเนียนที่มีรอยสีชมพูแดงๆอยู่เป็นแห่งๆ ความปวดโลกแล่นขึ้นมาที่หัวก่อนจะพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น นวดขมับเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองร่างบางขาวๆข้างๆ เมื่อร่างนั้นพลิกตัวมาก็ต้องมองตาโตด้วยความตกใจ
“ ฮยอนซึง ” พูดขึ้นมาเสียงพอได้ยินก่อนจะสำรวจว่าตัวเองไม่มีอะไรใส่และร่างบางก็ไม่มีเช่นกัน
ฮยอนซึงลืมตาพร่าๆขึ้นเล็กน้อยอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกยันตัวขึ้นเช่นกัน และแล้วทั้งคู่ก็อยู่ในความเงียบงัน...
“ ฉัน... ”
“ ไม่ต้อง ฉันจะคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อคืนนายเมาแล้วฉันก็ห้ามนายไม่อยู่ ฉันผิดเอง ” พูดแทรกขึ้น
ไม่รู้ ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับฟังอะไรทั้งนั้น ไม่อยากแม้แต่จะได้ยินเสียงร่างสูงได้ตอนนี้ด้วย
“ ฉันขอโทษ.. ”
“ ... ”
“ ฉันเมาเกิน ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ”
“ ... ”
“ ฉันขอโทษจริงๆ ”
“ ... ”
“ ฉันจะรับ... ”
“ หยุด! จุนฮยอง ถึงแม้ว่าฉันจะชอบนายแต่ถ้านายจะมารับผิดชอบอะไรฉันโดยที่นายไม่ได้คิดอะไร
ฉันไม่เอา ฉันรู้ว่านายรักเขาคนนั้น โยซอบ นายรักเขามากแค่ไหน ฉันรู้ดี อึก ” หยดน้ำตาไหลลงมาพร้อมกับคำพูดที่เค้นจากความรู้สึกจริงๆ
“ นาย..ชะ..ชอบ ”
กึก
มะ...เมื่อกี้ เผลอ...เผลอไปแล้ว เผลอพูดไปแล้ว พูดไปแล้ว ความในใจนั้นที่เก็บไว้มาตลอด ที่คอยไม่ให้รับรู้ ได้พูดออกไปแล้ว
“ ฉ..ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉะ..ฉัน ฮึก ” คราวนี้น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย
“ ฮยอนซึง ฉันจะรับผิดชอบนายเอ... ”
“ ฉันไม่เอาทั้งนั้น ฉันไม่อยากทำผิดอีกแล้วจุนฮยอง” พูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมา เวลาที่ผ่านมาเขาก็เจ็บมากพอแล้ว
ถ้าให้คนที่ไม่ได้รักมารับผิดชอบก็ยิ่งไม่ชอบ เจ็บเข้าไปใหญ่ ฉันไม่อยากเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว ฉันจะพยายามตัดใจจากนายเองจุนฮยอง
สองมือสองเท้ารีบหยิบชุดของตัวเองมาใส่ก่อนจะเดินออกมาอย่างไม่ต้องการให้ใครตาม แม้เสียงเรียกที่จะรั้งไว้ก็ไม่ต้องการ
ฉันไมต้องการทำผิดอีกแล้ว..............
“ ฮยอนซึง หวัดดี ” เสียงเพื่อนในห้องดังขึ้น ซึ่งร่างบางก็ยิ้มให้เป็นการตอบโดยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดข้นทั้งนั้น
“ นายเป็นอะไรรึเปล่าดูหน้าซีดๆ ”
“ อะ..อ๋อ ไม่เป็นอะไรหรอก ” ตอบกลับไปเพราะไม่อยากให้ใครมาสนใจอะไรมากนักก่อนจะนั่งที่ประจำของตัวเอง
ครืด
เสียงเปิดประตูออก ทำให้หันไปมองเพื่อนที่มาอย่างติดนิสัย สายตาทั้งสองสบกันอย่างช่วยไม่ได้
จุนฮยอง..
รีบลุกออกจากที่ที่ตัวเองนั่งแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องทันที จุนฮยองไม่รอช้ารีบวิ่งตามไป
“ ฮยอนซึง ” เสียงทำให้หยุดทั้งคู่ก่อนที่จุนฮยองจะเดินเข้ามาจับข้อมือของร่างบางให้มาพบกับสายต
าของตน
“ ฉันบอกแล้วฮยอนซึง ฉันจะ..”
“ ไม่ ในเมื่อนายยังมีคนอื่นอยู่ นายไม่ควรจะทำแบบนี้ ”
“ แต่ฉันกับโย... ”
“ จุนฮยอง”
เสียงผุ้มาใหม่ทำให้ทั้งคู่หันไปหาต้นเสียงทันที ใช่แล้ว แฟนเก่า ไม่สิ แฟนของจุนฮยองนั่นเอง
ร่างเล็กๆค่อยๆเดินมาหาจุนฮยองก่อนจะก้มหน้าต่อหน้าจุนฮยอง
“ จุนฮยอง ฉันขอโทษ เมื่อวานฉันอารมณ์เสียไปหน่อยเอง ”
“ .. ”
“ ฉันยังรักนายอยู่นะจุนฮยอง ”
กึก
นั่นไง ตัวจริงขิงนาย ในเมื่อนายยังรักเค้าและเค้าก็ยังรักนายอยู่ มือบางค่อยๆจับมือของทั้งคู่ขึ้นมาประสานกันพร้อมกับให้กุมกัน
จุนฮยองมองมาที่โยซอบกับฮยอนซึง ฮยอนซึงยิ้มให้จุนฮยองบางๆแต่เขารับรู้ถึงได้ในความเจ็บปวดที่แอบแฝงอยู่ในนั้น
“ พวกนายนะ เหมาะสมกันแล้ว ”
“ ฮยอนซึง..”
“ สุขสันต์วันครบรอบการเป็นแฟนกันของพวกนายด้วยนะ ”
พูดออกมาทั้งน้ำตา พูดออกมาพร้อมความเจ็บปวด แต่ก้ยังฝืนยิ้มให้ทั้งคู่ ฝืนยิ้มให้ไปให้พวกนายมีความสุขก่อนจะผละมือแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น
เดินหันหลังให้พร้อมกับน้ำตามี่หลั่งมาเป็นสายมือที่กำแน่น พร้อมกับความเจ็บปวดที่โลดแล่นอยู่ในนั้น ฮยอนซึงนายควรแบบนี้
นายควรจะมีความสุขนะ เพราะนายไม่ผิดอีกแล้ว
นายกำลังทำสิ่งที่ถูกแล้วฮยอนซึง
SPEACIAL
สองเท้าเดินเข้ามาในห้อง เห็นคราบที่เกิดขึ้นชวนให้น้ำตาไหลอีกครั้ง รีบเก็บของออกทันทีไม่อยากจดจำอีกแล้ว
เราจะลืมได้อยู่แล้ว เค้าคนนั้น เราจะไม่คิดอะไรมากเกินอีกแล้ว
กึก
กระดาษแผ่นนึงตกลงมา หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาก่อนจะพลิกดูอย่างเบาๆ
ฮยอนซึง ฉันรู้ว่านายคิดยังไงกับฉัน
นายรู้ไหมว่าฉันรู้สึกแปลกๆที่ฉันรู้ว่านายคือคนนั้นในเมื่อคืน
ฉันเข้าใจนาย ฮยนอซึง
ถ้านายไม่ว่าอะไร
ฉันขอรับผิดชอบนายได้ไหม ??
น้ำตาไหลลงทันทีที่อ่านจบ กระดาษชิ้นเล็กๆนั้นถูกฉีออกเป้นชิ้นๆและลงในถังขยะอย่างรวดเร็ว
นายก็แค่อยากจะรับผิดชอบตามจิตใต้สำนึกของนาย แต่ในใจจริง นายไม่มีฉันอยู่หรอก
จุนฮยอง ฉันไม่ต้องการทำผิดอีกแล้ว
ฉันทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วในตอนนี้
มันควรจบลงได้ซักที..
THE END
=====================================
จบแล้ววววววววว ><
ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์เม้นอ่านกัน
ถ้าไม่ชอบ ถ้าผิดตรงไหน ถ้าไม่สนุกถูกใจก็ขอโทษแล้วกันนะค้าาาา
รักคนอ่าน><
Couple : Junhyung X hyunseung
Rate : NC-18
Note : ขอโทษที่ซ่อนนะค้าา T/\T
============================================
ผิดไหม?
ผิดไหมที่แอบรักเขา ผิดไหมที่รักเขาคนนั้น ก็มันรักไปแล้ว รัก รักมาก ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รักเขา
ทั้งๆที่เขามีเจ้าของแล้วก็ไม่สามารถลืมได้ เคยจะลืมแล้วหลายครั้งแต่ทุกทีที่เขาเข้ามาใกล้
มาคอยทำเป็นห่วงใย ก็อดที่จะเผลอคิดว่าเขาแอบชอบเรา ทั้งๆที่เขามีคนที่คอยอยู่ข้างๆ
ได้โปรดอย่ามาทำดีกับฉันแบบนี้ ช่วยห่วงใยฉันให้น้อยๆลงหน่อยได้ไหม ฉันจะได้เลิกรักนายซักที
ฉันไม่อยากผิด จุนฮยอง.............
“สวัสดีฮยอนซึง ” สัมผัสที่หัวไหล่พร้อมกับน้ำเสียงที่คุ้นเคย
“ อืม ” ตอบกลับพร้อมกับยิ้มให้ซึ่งก็ได้ยิ้มกลับ ร่างสูงข้ามมานั่งข้างตัวร่างบางก่อนจะ
หยิบกระเป๋าขึ้นมาเปิดพร้อมกับของบางอย่าง
“ อะไรนะ จุนฮยอง ” ถามขณะจุนฮยองดูของสิ่งนั้นอย่างพิจารณาเล็กน้อย
“ นี่ฮยองซึง นายชอบของขวัญแบบไหนหรอ ”
“ ถามทำไมอะ ” นายถามฉันทำไม เดือนนี้มันไม่ใช่วันเกิดฉันนะจุนฮยอง
“ เปล่า ฉันก็แค่อยากรู้นะ วันพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบของฉันกับแฟน ^^ ”
“ อะ..อ้อ หรอ ” ก้มหน้าลงเล็กน้อย เฮ้อ ฉันมันเข้าข้างตัวเองเกินไปจริงๆ
รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางที่นายจะหันมามอง ยังคิดอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้อีก ฉันเข้าใจแล้วจุนฮยอง....
“ นี่ นายดูสิ ” พูดพร้อมกับจะเปิดกล่อง
“ หยุด นายควรจะให้แฟนนายเห็นของขวัญนี้คนแรกนะ ” พูดพร้อมกับแตะมือที่กำลังจะแกะกล่อง
“ เอาเถอะ ยังไงฉันก็เห็นของขวัญนี้คนแรกแล้ว นายช่วยดูหน่อยละกัน ” พูดพร้อมกับยิ้มให้
ร่างบางมองไปที่จุนฮยองเล็กน้อยก่อนจะมองมือที่กำลังเปิดของขวัญนั้น นายเป็นแบบนี้มันอดทำให้ฉันคิดผิดๆไม่ได้นะสิ
“ ตุ๊กตา? ”
“ ใช่ตุ๊กตาหมี น่ารักไหมละ ฮะฮะ ” พูดพร้อมปิดกล่องไว้เหมือนเดิม ก่อนจะหยิบมันออกมาใหม่แล้วยื่นให้คนตรงหน้า
“ นี่ของขวัญวันครบรอบเป็นแฟนของเรานะ^^ ” พูดพร้อมกับยิ้มที่อ่อนโยนให้ เป็นใครถูกทำให้แบบนี้ก็อดหน้าขึ้นสีไม่ได้อยู่แล้วแหละ
“ เฮ้ย หน้าแดงเลย เป็นไรวะ สงสัยของขวัญชิ้นนี้ได้ผลวะ ” พูดพร้อมกับหยิบตุ๊กตามาดูแล้วแค่นหัวเราะเล็กน้อย
“ จะบ้าหรอ ฉันไม่ได้อะไรซักหน่อย ” พูดไป จุนฮยองแค่นยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเก็บมันใส่เข้ากล่องน่ารักๆเช่นเคย
นายจะทำให้ฉันคิดมากเกินไปแล้วนะ จุนฮยอง..............
“ ฮยอนซึง วันนี้ฉันกลับบ้านกับนายไม่ได้นะ ” พูดตอนเลิกเรียนพร้อมกับจัดของใส่กระเป๋าอย่างรีบร้อน
“ อืม เข้าใจแล้ว ” พอจะรู้อยู่ว่าที่รีบร้อนเพราะอะไร ก็เพราะรีบกลับไปหาคนของเขานะสิ
เฮ้อ คิดแล้วเจ็บจัง เลิกซักทีสิฮยอนซึง!!!
เดินกลับเข้าบ้านในซอยเปลี่ยวๆคนเดียว ตอนค่ำๆอย่างนี้เพิ่งรู้ว่าซอยบ้านตัวเองก็น่ากลัวเหมือนกันแฮะ = =
ไม่ใช่อะไรหรอก วันนี้น่าจะไฟข้างทางเสียก็เลยดูมือไปนิดหน่อยเอง รีบเดินเข้าบ้านดีกว่า
ไม่น่าไปกินข้าวกับเพื่อนเลย ไม่งั้นก็คงไม่กลับดึกอย่างนี้หรอก สองเท้ารีบก้าวเข้าไปให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด
ก่อนจะควานหากุญแจในกระเป๋าเมื่อถึงหน้าบ้าน
พรึบ
แรงสัมผัสที่ไหล่ทำให้ต้องหันไปมอง เห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์เล็กน้อย
เสียงแค่นหัวเราะเบาๆ ฮยอนซึงค่อยๆหันไปมอองอย่างช้าๆ และระมัดระวังที่สุด
“ จุนฮยอง!!! ” ตกใจมาก ทำไมสภาพของนายเป็นแบบนี้
ฉันไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลย ไม่รอช้ารีบเปิดประตูบ้านก่อนจะรีบพยุงคนตรงหน้าเข้าไปในบ้านทันที
ปล่อยทิ้งลงบนโซฟาก่อนจะนั่งลงข้างๆ ร่างสูงเอามือมากุมหน้าผาก ฮยอนซึงพอจะได้ยินเสียงสะอื้นที่เบาๆของจุนฮยองได้
“ อึก.. โยซอบ ”
“ ... ”
“ ฮยอนซึง อึก ”
“ .. ”
“ ฉันไม่ดีตรงไหน เขาถึง... อึก ”
“ จุนฮยอง... ”
“ โยซอบ เขา..อึก เขาไม่รักฉันแล้ว ..ฮึก ” จุนฮยอง นี่นายร้องไห้มาหาฉันเพราะ เขาคนนั้น
โยซอบ ที่เป็นนายนะหรอ อืมม ฉันเข้าใจแล้ว ได้โปรดอย่าร้องไห้ได้ไหมจุนฮยอง
ฉันไม่ชอบเลยเวลาเห็นน้ำตาของนาย ฉันไม่ชอบให้นายเป็นแบบนี้ รู้ไหมว่านายเจ็บ ฉันก็เจ็บ...
“ จุนฮยอง นายอาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะ ” ฝืนให้คำแนะนำออกไป แต่รู้ไหมว่าเจ็บแทบบ้าอยู่แล้ว
“ ไม่ วันนี้ฉันจะชวนโยไปกินข้าว แต่เขาทำเป็นรำคาญ แล้วก็บอกว่าเลิกรักฉันแล้ว..อึก แล้วเขาก็ไปกับคนอื่น.. อึก
ฉันเห็นต่อหน้าต่อตาเลย ถ้าคนรักกันเขาคงไม่ทำอย่างนี้หรอกใช่ไหม ฮยอนซึง ฮึก ” เขาลุกขึ้นมาพูพร้อมกับมองหน้าฮยอนซึง
เขย่าตัวร่างบางไปมา ฮยอนซึงก็ได้แต่หันหน้าไปทางอื่น
“ อะ..อ้อ นายอาจจะเข้าใจเขาผิดอยู่ไง ลองไปถามเขาดูสิ ” พูดพร้อมกับยิ้มแหยๆให้
จุนฮยองค่อยๆล้มตัวนอนอีกครั้ง สักพัก ฮยอนซึงก็จะลุกเพื่อไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเพื่อนที่มาพึ่งเขา และเพื่อนที่เขารัก....
พรึบ
“ นะ..นายจะทำอะไรนะ ” ร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อตอนที่เขากำลังจะลุกกลับถูกแรงคนที่นอนอยู่ดึงและผลักให้ล้มล
งที่เคียงแทน
ร่างบางพยายามจะดิ้นออกแต่ก็ไม่เป็นผล จุนฮยองค่อยๆก้มลงมาไซร้คอขาว
ร่างบางได้แต่ร้องห้ามและพยายามจะผลักออกไป แต่แรงที่น้อยกว่าทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้มาก
แต่ก็ไม่ลดความพยายามที่จะให้หลุดออก ถึงฉันจะชอบนาย แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายทำอย่างนี้หรอก ในเมื่อนายไม่มีฉันเลย......
“ หยุดเดี๋ยวนี้นะจุนฮยอง ฉันไม่ใช่โยซอบ ” พูดตะโกนขึ้นเสียงดัง แต่ดูเหมือนจะไม่ฟังเลย
“ ฉันบอกให้หยุดไง เพราะนายทำแบบนี้โยถึงได้ทิ้งนายไปไงละ!!” พูดเพื่อหวังจะให้คนตรงหน้าหยุดกลับได้ผลตรงข้าม
ร่างสูงโผเข้ามาด้วยแรงที่มากกว่าเดิมพร้อมกับ พยายามทั้งฉีกเสื้อของร่างบางออก
ร่างบางทั้งดิ้นทั้งพยายามผลักออกแต่ก็ไม่เป็นผล ในที่สุดทั้งคู่ก็อยู่ในสภาพเปล่า ร่างสูงใช้ลิ้นโลมไล้ไปทั่วร่างกายก่อนจะเลื่อนลงไปที่จุดอ่อนไหว
“ จุน..ฮยอง.. อย่าเลย ด..ได้โปรด ” ร้องขอไปแต่ก็ไม่เป็นผลเลยซักนิด เรียกว่าร่างสูงไม่ฟังและไม่สนใจเลยจะดีกว่า
ร่างสูงค่อยเลียอย่างช้าก่อนจะยกขาร่างบางขึ้น ฮยอนซึงพยายามจะร้องขอแต่ด้วยความที่เหนื่อยอ่อนทำให้ไม่มีแรงแม้แค่จะพูด
กรี๊ดร้องขึ้นเมื่อแก่นกายที่ขยายของร่างสูงได้เข้ามาในตัว แอ่นตัวรับของที่เข้ามาด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ
ขยับเข้าออกช้าๆก่อนจะแปรเป็นเร็วขึ้น เสียงร้องและเสียงหอบดังขึ้นเป็นจังหวะๆ
“ จะ..จุน..อา...พะ..พอแล้ว...” สิ้นเสียง น้ำสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมา พร้อมกับร่างสูงที่ฟุบลงมาฝังจมูกกับซอกคอร่างบางเพื่อพัก
“ ฉะ..ฉัน รักนายนะ ”
“ .. ”
“ ยางโยซอบ ”
กึก!
ใช่ ฮยอนซึง ใช่แล้ว เรามันเป็นได้แค่นี้แหละ เมื่อกี้ได้ยินแล้วไม่ใช่หรอ พูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มหูทั้งสองข้าง
ได้ยินไหมฮยอนซึง ตอนนี้ร่างกายแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย หยดน้ำตาไหลออกมาอย่างช้าๆ
ร่างสูงที่พยายามขยับตัวก่อนจะเริ่มกิจกรรมนั้นใหม่อีกรอบท่ามกลางน้ำตาและความเจ็บป
วดของฮยอนซึง.......
ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะเห็นแผ่นหลังขาวเนียนที่มีรอยสีชมพูแดงๆอยู่เป็นแห่งๆ ความปวดโลกแล่นขึ้นมาที่หัวก่อนจะพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น นวดขมับเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองร่างบางขาวๆข้างๆ เมื่อร่างนั้นพลิกตัวมาก็ต้องมองตาโตด้วยความตกใจ
“ ฮยอนซึง ” พูดขึ้นมาเสียงพอได้ยินก่อนจะสำรวจว่าตัวเองไม่มีอะไรใส่และร่างบางก็ไม่มีเช่นกัน
ฮยอนซึงลืมตาพร่าๆขึ้นเล็กน้อยอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกยันตัวขึ้นเช่นกัน และแล้วทั้งคู่ก็อยู่ในความเงียบงัน...
“ ฉัน... ”
“ ไม่ต้อง ฉันจะคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อคืนนายเมาแล้วฉันก็ห้ามนายไม่อยู่ ฉันผิดเอง ” พูดแทรกขึ้น
ไม่รู้ ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับฟังอะไรทั้งนั้น ไม่อยากแม้แต่จะได้ยินเสียงร่างสูงได้ตอนนี้ด้วย
“ ฉันขอโทษ.. ”
“ ... ”
“ ฉันเมาเกิน ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ”
“ ... ”
“ ฉันขอโทษจริงๆ ”
“ ... ”
“ ฉันจะรับ... ”
“ หยุด! จุนฮยอง ถึงแม้ว่าฉันจะชอบนายแต่ถ้านายจะมารับผิดชอบอะไรฉันโดยที่นายไม่ได้คิดอะไร
ฉันไม่เอา ฉันรู้ว่านายรักเขาคนนั้น โยซอบ นายรักเขามากแค่ไหน ฉันรู้ดี อึก ” หยดน้ำตาไหลลงมาพร้อมกับคำพูดที่เค้นจากความรู้สึกจริงๆ
“ นาย..ชะ..ชอบ ”
กึก
มะ...เมื่อกี้ เผลอ...เผลอไปแล้ว เผลอพูดไปแล้ว พูดไปแล้ว ความในใจนั้นที่เก็บไว้มาตลอด ที่คอยไม่ให้รับรู้ ได้พูดออกไปแล้ว
“ ฉ..ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉะ..ฉัน ฮึก ” คราวนี้น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย
“ ฮยอนซึง ฉันจะรับผิดชอบนายเอ... ”
“ ฉันไม่เอาทั้งนั้น ฉันไม่อยากทำผิดอีกแล้วจุนฮยอง” พูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมา เวลาที่ผ่านมาเขาก็เจ็บมากพอแล้ว
ถ้าให้คนที่ไม่ได้รักมารับผิดชอบก็ยิ่งไม่ชอบ เจ็บเข้าไปใหญ่ ฉันไม่อยากเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว ฉันจะพยายามตัดใจจากนายเองจุนฮยอง
สองมือสองเท้ารีบหยิบชุดของตัวเองมาใส่ก่อนจะเดินออกมาอย่างไม่ต้องการให้ใครตาม แม้เสียงเรียกที่จะรั้งไว้ก็ไม่ต้องการ
ฉันไมต้องการทำผิดอีกแล้ว..............
“ ฮยอนซึง หวัดดี ” เสียงเพื่อนในห้องดังขึ้น ซึ่งร่างบางก็ยิ้มให้เป็นการตอบโดยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดข้นทั้งนั้น
“ นายเป็นอะไรรึเปล่าดูหน้าซีดๆ ”
“ อะ..อ๋อ ไม่เป็นอะไรหรอก ” ตอบกลับไปเพราะไม่อยากให้ใครมาสนใจอะไรมากนักก่อนจะนั่งที่ประจำของตัวเอง
ครืด
เสียงเปิดประตูออก ทำให้หันไปมองเพื่อนที่มาอย่างติดนิสัย สายตาทั้งสองสบกันอย่างช่วยไม่ได้
จุนฮยอง..
รีบลุกออกจากที่ที่ตัวเองนั่งแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องทันที จุนฮยองไม่รอช้ารีบวิ่งตามไป
“ ฮยอนซึง ” เสียงทำให้หยุดทั้งคู่ก่อนที่จุนฮยองจะเดินเข้ามาจับข้อมือของร่างบางให้มาพบกับสายต
าของตน
“ ฉันบอกแล้วฮยอนซึง ฉันจะ..”
“ ไม่ ในเมื่อนายยังมีคนอื่นอยู่ นายไม่ควรจะทำแบบนี้ ”
“ แต่ฉันกับโย... ”
“ จุนฮยอง”
เสียงผุ้มาใหม่ทำให้ทั้งคู่หันไปหาต้นเสียงทันที ใช่แล้ว แฟนเก่า ไม่สิ แฟนของจุนฮยองนั่นเอง
ร่างเล็กๆค่อยๆเดินมาหาจุนฮยองก่อนจะก้มหน้าต่อหน้าจุนฮยอง
“ จุนฮยอง ฉันขอโทษ เมื่อวานฉันอารมณ์เสียไปหน่อยเอง ”
“ .. ”
“ ฉันยังรักนายอยู่นะจุนฮยอง ”
กึก
นั่นไง ตัวจริงขิงนาย ในเมื่อนายยังรักเค้าและเค้าก็ยังรักนายอยู่ มือบางค่อยๆจับมือของทั้งคู่ขึ้นมาประสานกันพร้อมกับให้กุมกัน
จุนฮยองมองมาที่โยซอบกับฮยอนซึง ฮยอนซึงยิ้มให้จุนฮยองบางๆแต่เขารับรู้ถึงได้ในความเจ็บปวดที่แอบแฝงอยู่ในนั้น
“ พวกนายนะ เหมาะสมกันแล้ว ”
“ ฮยอนซึง..”
“ สุขสันต์วันครบรอบการเป็นแฟนกันของพวกนายด้วยนะ ”
พูดออกมาทั้งน้ำตา พูดออกมาพร้อมความเจ็บปวด แต่ก้ยังฝืนยิ้มให้ทั้งคู่ ฝืนยิ้มให้ไปให้พวกนายมีความสุขก่อนจะผละมือแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น
เดินหันหลังให้พร้อมกับน้ำตามี่หลั่งมาเป็นสายมือที่กำแน่น พร้อมกับความเจ็บปวดที่โลดแล่นอยู่ในนั้น ฮยอนซึงนายควรแบบนี้
นายควรจะมีความสุขนะ เพราะนายไม่ผิดอีกแล้ว
นายกำลังทำสิ่งที่ถูกแล้วฮยอนซึง
SPEACIAL
สองเท้าเดินเข้ามาในห้อง เห็นคราบที่เกิดขึ้นชวนให้น้ำตาไหลอีกครั้ง รีบเก็บของออกทันทีไม่อยากจดจำอีกแล้ว
เราจะลืมได้อยู่แล้ว เค้าคนนั้น เราจะไม่คิดอะไรมากเกินอีกแล้ว
กึก
กระดาษแผ่นนึงตกลงมา หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาก่อนจะพลิกดูอย่างเบาๆ
ฮยอนซึง ฉันรู้ว่านายคิดยังไงกับฉัน
นายรู้ไหมว่าฉันรู้สึกแปลกๆที่ฉันรู้ว่านายคือคนนั้นในเมื่อคืน
ฉันเข้าใจนาย ฮยนอซึง
ถ้านายไม่ว่าอะไร
ฉันขอรับผิดชอบนายได้ไหม ??
น้ำตาไหลลงทันทีที่อ่านจบ กระดาษชิ้นเล็กๆนั้นถูกฉีออกเป้นชิ้นๆและลงในถังขยะอย่างรวดเร็ว
นายก็แค่อยากจะรับผิดชอบตามจิตใต้สำนึกของนาย แต่ในใจจริง นายไม่มีฉันอยู่หรอก
จุนฮยอง ฉันไม่ต้องการทำผิดอีกแล้ว
ฉันทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วในตอนนี้
มันควรจบลงได้ซักที..
THE END
=====================================
จบแล้ววววววววว ><
ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์เม้นอ่านกัน
ถ้าไม่ชอบ ถ้าผิดตรงไหน ถ้าไม่สนุกถูกใจก็ขอโทษแล้วกันนะค้าาาา
รักคนอ่าน><
Tags: fic, fic b2st, fic beast, fic junseung, junseung9 Comments
อิโจ๊กแกมัน...
#1 By (110.168.165.44) on 2011-09-24 21:49